يكى از آنچه لازمهء اين هدف ( بعثت أنبيا ) است ، تنظيم چگونگى تأمين معاش جسماني است ونيز بقيّهء وسايلى كه در بقاى نوع انسان دخالت دارد . پيشواى بزرگ ما أمير مؤمنان صاحب نشانه‌هاى آشكار ونوردهاى درخشان علىّ بن أبي طالب عليه السلام در تمام آنچه از سخنانش به ما رسيده است وآنچه از كارها ودستور العملها كه از آن بزرگوار صادر شده ، مقصود ومنظورش اين است كه آنچه شريعت ارزشمند از اغراض وأهداف در بر دارد وآنچه قرآن از قوانين وقواعد داراست همه را توضيح وتشريح كند ، به گونه‌اى كه حتّى يك جمله در غير اين منظور از آن حضرت يافت نشده است ، چنان كه بزودى اين موضوع را توضيح خواهيم داد وآن را به تفصيل روشن خواهيم كرد . چون سخنان آن حضرت اين ويژگى را دارد ، ناگزير سخن أو سخنى است كه رنگ ونمودى از كلام خدا دارد . ودر عين حال داراى بوى خوش كلام پيغمبر ( ص ) است . سخن آن حضرت همواره در سينهء راويان جاى داشته ودر بين هدايت يافتگان وگمراهان پراكنده بوده است وبا اين كه دشمنان آن حضرت با فريب ونيرنگ سعى كردند سخنان مشهور أو را مخفى دارند ، امّا از آنجا كه خداوند امتناع دارد كه نور خويش را به اتمام نرساند ، اسلام را به وسيلهء سيّد بزرگوار « شريف رضى محمّد بن حسينى موسوى » - كه خداوند جايگاهش را پاك وقبرش را نوراني گرداند - تأييد كرد ووى سخنان جدّش را كه از ذهنها دور شده بود زنده ، وآنها را كه در معرض پراكندگى بود گردآورى كرد وبه اندازهء تواناييش در هر چه بهتر تدوين كردن آنها همّت گماشت ومجموعهء آن را نهج البلاغة ناميد كه نامش با محتوايش موافق ومطابق معناى حقيقي آن است . خداوند بهترين پاداش مورد درخواست دانشمندان وبزرگترين پاداش را به وى عطا فرمايد . من يكى از بندگان خدا هستم كه به من رحمتي عطا فرموده ومرا توانا